czerwono-czarna

powrót, pooowrót..

rasma69 — Wed, 18 Jan 2012 21:36:03 +0000

Nie mam czasu na blog. Musiałam się zmobilizować i w końcu przypomnieć, że żyję i mam się dobrze. Wszystko jest w jak najbardziej dobrym porządku nic się nie zmieniło i w żadnej sprawie. Ostatni raz pisałam, jak byłam u Bartka i szykowaliśmy się do Wigilii, a tu już styczeń. Ponad połowa stycznia.. Czas zapierdala jak Niemiecki Messerschmitt, bo rocznikiem jestem starsza o rok, a 19 lat to nie przelewki. Może jedynie to się zdołało przez ten czas zmienić. Musze przyznać, że święta w tamtym roku mogę przypiąć do miana najlepszych, jakie w moim zasranym (dawniej) życiu miałam <3 Spędzić je z ukochana osobą jest naprawdę czymś bardzo pięknym i wartym zapamiętania, nie to co Wigilia z dziadkami, bo mama jest w Toruniu, ciotki i wujkowie nie przyjadą, bo zawsze skończy się to wyrzygiwaniem starych spraw. Owszem, moja rodzina nie popuszcza nawet w Boże Narodzenie. W dodatku totalna komercja z braku chęci przygotowywania dwunastu dań, bo jak przytoczę „kto to zje! jest nas tylko troje w domu, a Ty i tak wszystkiego nie jadasz”. A gdy łaskawie chce pomóc, to jestem wysyłana do własnego pokoju. Lubię ten świąteczny zapierdol, bieganie po sklepach aż gorąco pod kurtką i te przemiłe zmęczenie jak się wraca do domu i siada w fotelu z gorąca herbatą. Chwilkę odsapnięcia a działanie nad potrawami – właśnie tak wspominam pobyt u Bartka. Pierwszy raz poczułam się jak kobietą, w dodatku spełnioną. Przez najbliższy tydzień czekałam aż Bartek przyjedzie z pracy. Kolejne dla mnie i dla Niego przyjemne doświadczenie. Skądś to znam, ten power, który aż prosi się by działać! Wstać rano, by jak najszybciej minął dzień i wrócić do domu, gdzie ktoś czeka na właśnie na Ciebie. Aż powoduje uśmiech na sama myśl. Wieczorne siedzenie pod kołdrą, wcinanie żelków i oglądanie horrorów. Przytuleni, wtuleni. Mimo iż się wiercę i muszę poprawiać milion dwieście razy prześcieradło na łóżku, jak po wspólnej upojnej nocy. Nie opisując za szczegółowo, bo nie wiadomo, jakie to dzieci czytają po drugiej stronie. Żeby Was mamusia przyłapała, gdy popełniacie najczęstsze kłamstwo świata, odwiedzając strony pornograficzne i jak czytacie tego bloga! :] Szaleć lubimy, ukryć się tego nie da. Ale któż tego nie lubi? Narzekać nie mogę, bo jest bardzo owocnie i zawsze się nasłucham, że jestem dobra w tym co robię. Cóż, dużo też można wywnioskować po facebookowych rozmowach :] Tyle na ten temat, bo Bartek nie kazał wszystkiego pisać…:) Pisać o rozstaniach nie będę, gdyż za każdym razem źle to przechodzę, nawet jeśli uda mi się tego nie pokazać.

Szare życie mija, śnieg spadł, Bartek u mnie był, ale przedtem byłam z Nim w Gdańsku, w szkole i czekałam na Niego <3 Coraz bliżej walentynki i bardzo ważny dla nas miesiąc. Otóż w lutym, a dokładnie dnia 21. obchodzimy ROK, odkąd jesteśmy RAZEM! jest to dla mnie bardzo szczególne, ponieważ, Bartek jest pierwszą osobą, która tak długo ze mną wytrzymała i mam nadzieję, że już na zawsze ze mną wytrzymasz

Nadal siedzę w domu już praktycznie przemeldowana, tylko poczta ociąga się z papierami, wtedy nawet i praca byłaby załatwiona, bo nie mam zamiaru siedzieć do września na tyłku. Owszem, nie ma tu szkoły, gdzie przyjmowaliby w lutym od drugiego semestru, dlatego też muszę czekać na składanie papierów pod koniec lipca. Nie uśmiecha mi się to, bo jednak chciałabym szybciej maturę, ale potem tez problem, bo w trybach dwuletnich mają okrojony materiał, a wtedy wszystko nadrabiać przed maturą mi się nie uśmiecha.

Nie będę się dużo rozpisywać idę odpocząć, trochę pomóc przy tworzeniu nowego bloga i takie tam
Łapajcie na koniec:

Magia świąt!

rasma69 — Wed, 21 Dec 2011 09:58:27 +0000

Och, jak dawno tu mnie nie było. Czasu i chęci przede wszystkim brak.. Ale ostatnimi czasy wcale dużo się nie wydarzyło. Rzuciłam szkołę, pracy nie mogę znaleźć, przeprowadziłam się…. tak jakby. Do świąt coraz bliżej. Prezenty kupione a ja jestem właśnie u Bartka. Jakoś od soboty i spędzimy razem święta, potem sylwestra, a następnie wrócimy do szarej rzeczywistości… Sama nie wiem o czym pisać. Siedzę przed komputerem, za oknem słyszę warkot włączonego silnika samochodu, powiew mroźnego wiatru przez otworzone okno i oczekuję wieczoru, aż Bartek wróci z pracy. Nawet jeżeli wróci i będzie ślęczał nad grą W sobotę jest Wigilia, ale ja się pytam „jakim sposobem?!?” Otóż.. Bardzo uwielbiam śnieg, mróz, noszenie czapki, która i tak rzadko zakładam… ale to idealne ciepełko pod ubraniem, kiedy jest się na dworze. Hahaha, ale to głupie! Ale uwielbiam zimę i tyle, nawet bardziej od jesieni, ale tej złotej. Więc proszę państwa. W tym roku nie odczuwałam NIC! Prócz tego, iż moje serce wypełniła miłość, wspólne spędzanie czasu i te cholernie przyjemne motyle w brzuchu. Nie czułam, że są ferie, że są jakieś wolne dni, wakacje, święta, nawet jak byłam chora siedzenie w domu nie sprawiało mi takiej satysfakcji, jak kiedyś… Czy to znak, że „dorosłam” i czas wolny zajmuje mi więcej myślenia o tym, jak wszystko połączę w całość, jak odrobię te dni, które przesiedziałam w domu, jak zdołam przygotować się sprawdzianu, pogodzić praktykę i obowiązki domowe. W dodatku codzienne trucie mojej biednej wypłowaiło-rudej głowy przez rodzinę i ich rozterki. Ech, niestetyyy… Matko, czy tak wygląda dorosłe życie, że nie odczuwa się tej całej magii, jaką czuło się w powietrzu, oczekiwało się tego z zaciśniętymi łapkami, uśmiechnięta buzią, aż było widać, ten słodziutki dołeczek w prawym policzku?
Te wyznania doprowadzają mnie w głębi duszy, do takiego malutkiego dołka. Pierwszy raz w swoim życiu doszłam do takich refleksji. Czas dorosnąć K. <3

Z poważaniem ;*

Ty jesteś moja Arielką

rasma69 — Fri, 25 Nov 2011 22:52:38 +0000

Witajcie, witajcie! Dzień minął nawet bardzo pracowicie. Zostałam obudzona miłym sms’em od Bartka z życzeniami imieninowymi, to było bardzo miłe, po czym zasnęłam. Obudził mnie ryk jakiś maszyn, urządzeń (chuy wie) operowanych przez jakiś robotników. Wtedy mega szybki prysznic, suszenie włosów, kawa, makijaż i tak po kolei. Więc śmigamy do Bytowa, zabieram zeszyty, zgarniam kolejne życzenia, oddaje zeszyty, małe zakupy na wieczór, poczta i do domu. Obiad na szybko, o matko, już prawie 15! Po obiadku małe odsapnięcie i dalej. Przesadzamy tuje sprzed domu do ogrodu, małe ogarnięcie podwórka i do domu. Robię sałatkę selerową, której połowy miseczki już nie ma, rozrabiam ciasto na rogaliki, a potem kroje kuraka i marynuję na jutrzejsza sałatkę gyrosową dla Bartka <3 Potem kolacja, długi prysznic, wygłupy z kotem i teraz siedzę na łóżku, oparta o ścianę, z laptopem na kolanach, piszę z moim kochanym i oglądam jednym okiem co się dzieję w Eska.tv, bo być może natrafię na nowy teledysk Linta i będę się zacieszać. Ach!

Whare is my mind?

rasma69 — Thu, 24 Nov 2011 00:10:59 +0000

Witam, ostatnio mało m,am czasu by odwiedzać wszelakie własne blogi. Dlatego korzystając z okazji napiszę coś dla pokazania iż żyję, dużo nowego się wydarzyło ostatnimi czasy. Nie mam pojęcia od czego zacząć, wiec może od początku. W domu jak zwykle niespokojnie. Skończyło się na schowaniu wszelakich moich rzeczy, przed zniszczeniem, Furia niesamowita..ale koniec z tym. Ostatnio coraz częściej i coraz poważniej zaczynam rozmawiać z teraz najbliższą mi rodziną i moim, Bartkiem nad wyprowadzeniem się z rodzinnego domu i zamieszkaniem samej, znaczy się wynajmowaniu jakiejś kawalerki przez ten czas. Dla Nas byłoby to na rękę. Jak na razie ja i mój kot jesteśmy na garnuszku mojej chrzestnej i wujka. No i tyle przygotowywań na marne. Byłam przez dwa dni w szkole i jak zobaczyłam masę notatek do przepisania, tyle nowych rzeczy do nauczenia w tym angielski to się o mało nie poryczałam. Z bólem serducha musiałam stwierdzić iż nie dam rady i musiałam zrezygnować ze szkoły, co boli mnie cholernie do teraz… Obecnie jestem na fazie szukania pracy, zastanawiam się nad stażem w jakimś studiu tatuażu, w końcu własne maszynki posiadam, trochę wiem z własnego doświadczenia, co do czego służy, także dlaczego nie. W końcu pracowanie na kawałku świni mnie nie ominie. Czasami dlaczego używa się świńskiej świni do ćwiczeń. I prawie zawsze odpowiadam „bo niektórzy ludzie są jak świnie, a lepszego porównania czasami nie ma i nie będzie!” LOL – ale to żałosne. Doszło do mnie, że jutro jest piątek i muszę na jakiś czas wrócić do domu, oddać zeszyty koleżance, potem tego samego wieczoru wrócić do cioci. W sobotę podjęłam się mycia ogólnego samochodu cioci. Jako iż uwielbiam tego Land Rovera i uwielbiam pomagać w ogarnianiu samochodu to nie będę narzekać. A w niedzielę, jest postanowione, że wyruszamy najpóźniej o 6:00 w stronę Starogardu Gdańskiego na jakąś giełdę. Pierwszy raz na takim czym będę więc nawet nie mogę opisać Wam, co tam się znajduje, na czym te przedsięwzięcie polega. Liczę na to, że szybko się z tego zwiniemy, bo kolejnym przystankiem będą odwiedziny u Bartka i Jego rodziców. Matko, znów wspólny czas <3 Będzie krótko, ale sam fakt, ze znów się zobaczymy.Nie dodam dziś nic zajebistego czyli notka bez zdjęcia i bez fajowego filmiku, bo jak na późna porę dostałam wene na napisanie tej notki, ale w najbliższym czasie się poprawię Ave! dobranoc!

ach..

rasma69 — Sun, 13 Nov 2011 22:00:46 +0000

Zimno dziś straaaasznie! Raz tylko wychyliłam nos poza drzwi i starczy. Rano jak wstałam to przez myśl przeszło mi dosłownie, że nasypało śniegu, ale okazało się, że wszystko zmarzło w nocy, a oczy po przebudzeniu płatają mi figle Od pewnego czasu mama z małym Bartkiem zjawili się w domu, wiec mam ręce „pełne” roboty przy młodszym rodzeństwie. Ale co zrobię, to z niego jest taki słodki dzieciaczek. Nigdy nie wiedziałam, że dziecko będzie się cieszyć na mój widok, śmiać się do mnie, wyciągać raczki by się przytulić. Byleby nie obudził się we mnie zbyt szybko instynkt macierzyński D Zmieniając temat, to coś złego nadal się dzieje z dziurką w uchu. Odkąd mam włożone z powrotem kolczyka, to strasznie swędzi…ale to się wytnie!

Uwielbiam rozmowy o wspólnym domku…ach! <3

A macie coś schizowego!

:)

rasma69 — Sat, 12 Nov 2011 21:23:16 +0000

O matko! Już ponad 600wejść!!!
Nie mam chęci na pisanie o czymkolwiek, więc następnym razem postaram się wymyślić coś naprawdę ciekawego. A teraz uraczcie się tym:

> och, ach!

powracam!

rasma69 — Fri, 11 Nov 2011 13:30:57 +0000

Długo mnie nie było, ale za to trochę się oderwałam od codzienności i od internetu przede wszystkim. Było się u Bartka jak zwykle. Na urodzinach było naprawdę świetnie! Prezent okazał się bardzo trafiony i nie ma naprawdę nic lepszego niż uśmiechnięty pysiak Misiaka. Potem piwo i pizza z Anią. Nie będę pisać o reszcie, bo za bardzo mi się nie chcę. Miś znów daleko od domu, a ja idę sprzątać. Ostatnio mam fazę na tatuaż, faktycznie to potrafi uzależniać!

>moje zdobycze:
żółciutkie martensy <3

lustrzanka Canona *___*

Jeszcze nowy laptop, ale już nie chce mi się dodawać zdjęć

no to ruszamy..

rasma69 — Wed, 02 Nov 2011 22:07:27 +0000

Dziś jest jeden z tym niewielu dni, od niedawna, kiedy byłam tak daleko od domu i na tak długo, bo na praktycznie na większość dnia. Kiedyś tak było jak chodziło się do szkoły, czy na praktyki.
Otóż jutro wyruszam na zakupy, potem nocka u ciotki, a następnie przed 10 wyjazd do Gdańska, gdzie potem w kierunku Grudziądza Telefony naładowane, muzyka zgrana, spakowana i mam nadzieję, że niczego nie zapomnę! Liczę na bardzo udany weekend <3 Kolejna notka będzie zapewne dopiero jak wrócę, więc dziś wyjątkowo teledysk, pozwólcie, że zacytuję „Grajki z kraju gdzie gówno przymarza do dupy zanim całe wylezie, a Lauri jest chudszy ode mnie , i wygląda jak by wczoraj wyszedł z KL Auschwitz. I wrony mu uwiły gniazdo na głowie, niedługo zamiast piór bedzie jajka miał.” - Dla Bartka, oczywiście! <3

ciepły dzień..

rasma69 — Tue, 01 Nov 2011 18:56:19 +0000

Od kilku dni chodzę niewyspana. Późno chodzę spać, rano jestem bezczelnie obudzona, bo trzeba iść do kościoła. Nie lubię chodzić do kościoła, ostatnio to stwierdziłam.. Ale, że mam kilka postanowień, to muszę być „posłuszna”, by wszystkie plany wypaliły. Tak, mam dziwną rodzinę, ale kiedyś się to zmieni. Obiecałeś mi <3 .

Na cmentarzu zmarzłam, choć wcale nie było tak zimno. Miałam koszulkę, sweter i kurtkę, ale za to paluszki mi odpadały. Jak się przechodzi zmrokiem, bocznymi uliczkami koło cmentarza jest jakoś tak ładnie – żeby ludzie tak dbali o to codziennie..

Dziś pierwszy listopada, a to oznacza urodziny mojego Bartka! Żeby nie było jeszcze raz życzę Ci wszystkiego dobrego i sto lat i szczęścia ze mną, jak napisałeś to rano :*

Czas ogarnąć pokój, bo jutro rano dalszy ciąg jeżdżenia z wieńcami i świeczuszkami. Pewnie znów od samego rana będę musiała funkcjonować. Potem prawdopodobnie przyjeżdża koleżanka i będziemy mogły sobie nareszcie pogadać. A w czwartek w kierunku Kościerzyny i liczę, iż kupię sobie jakieś jesienno-zimowe buty, a dnia następnego do Bartka
A teraz dla odmiany ostatnio przeze mnie lubiany klip Lauriego:

Halloween

rasma69 — Mon, 31 Oct 2011 21:03:45 +0000

Jako iż jest ostatni dzień października, to raczej wszyscy wiedzą, co tego dnia się świętuje. Może nie tak hucznie jak w Stanach, czy tam innych krajach, ale chodzi o nasz „pogański” Halloween. Zapewne przeklęte przez ojca Rydzyka i imię ojca i syna! Kiedyś bardziej szalałam za tym „świętem” – bo nawet nie wiem jak to nazwać. Wypruwało się flaki z dyni, potem się ją kroiło, wkładało się świeczkę i miało się radochę, że wyglądała przezabawnie, zamiast groźnie. Jakby nie patrzeć dynia jest właśnie najbardziej rozpoznawalnym znakiem Halloween, zaraz po czarnym kocie i duchu. Nie wiem czemu, ale zawsze uwielbiałam święto zmarłych, to bieganie ze zniczami, zapalaniem ich, przesiadywanie na rozświetlonym zniczami cmentarzu. Wieczorem jest magicznie. Szkoda, że w Polsce nie ma w tradycji tego święta, bo byłoby naprawdę ciekawie widzieć dzieciaki chodzące po ulicy przebrane za jakieś potwory, duchy, armię moherów i obrońców krzyża… ale nie przedłużając tego lania wody, bo mój umysł jak na razie w pełni zajmuję muzyka, która nie pozwala mi racjonalnie myśleć o otoczeniu, a o tekście piosenki, którą zawsze nucę.
Chcę jeszcze dodać iż jutro mój Bartek ma urodziny, które są małym przełomem z „naście” na „dzieścia”. Dziś przyszła przesyłka z jedną częścią prezentu, która jest grą i Bartek już o niej wie Moje włosy rosną, rosną i jeszcze raz rosną! Jestem bardzo zadowolona bo widać są postępy! Odrastająca „łysinka” ma już 3 cm, pejs ma jakieś 14 cm i jestem z niego najbardziej dumna. Szkoda tylko, że jak włosy bardziej odrosną, to będzie biedny sam śmiesznie wyglądać Ja chcę już piątek i Gdańsk, potem Zdrojewo i Bartka!

> dodaję Halloween’owego Kanciastoportego i Patryka – uwielbiam ich